Πήξιμο

Και όχι δε μιλάω για το γιαούρτι! :-)

Αγαπητό μου blog, sorry για το κλάσιμο εδώ και κάαααμποσες μέρες αλλα τρέχω και δε φτάνω! Επαγγελματικές υποχρεώσεις, σπουδές και ένα σωρό άλλα πράγματα κάνουν τις μέρες να κυλάνε σα νερό! Πριν καλά καλά το καταλάβω έχει περάσει άλλη μια βδομάδα! Όταν κοιτάς όμως πίσω και βλέπεις οτι κάποια από τα πράγματα που έκανες ήταν σημαντικά, κάποια εποικοδομητικά και κάποια πολύ όμορφα, τότε δε σου μένει παρά μια ευχαρίστηση και ένα γλυκό χαμόγελο! "Φτύστε" με, περνάω εκείνη τη φάση στη ζωή που έρχεται πολύ σπάνια, κατά την οποία όλα πάνε σχετικά καλά και έχουν μπει σε ένα δρόμο, αυτό το "too good to be true"! Φυσικά σ' αυτό συνέβαλλε και μια γλυκιά "εισβολή" των τελευταίων ημερών... Θα τα πούμε σύντομα ελπίζω! Φιλιά!

Reboot

Δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί, αλλά δεν είναι ωραίο το συναίσθημα που σε πιάνει μερικές Κυριακές, όταν ξυπνάς και νιώθεις ότι η βδομάδα που έρχεται είναι μια εντελώς νέα, χωρίς υπολείμματα (κυρίως ψυχολογικής φύσεως); Όταν δεν έχεις ρε παιδί μου κάτι να σε κυνηγάει από την προηγούμενη, και ξέρεις πως σε περιμένουν ένα σωρό δημιουργικές και ενδιαφέρουσες ασχολίες! Σαν να κάνεις ένα "reboot" στον "υπολογιστή". Τον κλείνεις και τον ξανα-ανοίγεις, και είναι σαν καινούριος (άμα δεν τον έχεις ρημάξει).
ΟΚ, δεν είναι πάντα έτσι, πολλές φορές περιμένει ρουτίνα, αλλά εγώ με αυτό το συναίσθημα ξύπνησα σήμερα το πρωί και θέλησα να το μοιραστώ. Γιατί στην τελική η ζωή, παρά τις όποιες δυσκολίες, είναι ωραία. Όχι από μόνη της, εμείς την κάνουμε. Εμείς την κάνουμε εύκολη, εμείς την κάνουμε δύσκολη, εμείς την κάνουμε όμορφη, εμείς την κάνουμε άσχημη, είναι όλα στο μυαλό μας. Κι ας με έφτυσε ο Θ. που του είπα να πάμε για καφέ στη λιακάδα, δε χαλιέμαι.
Φιλιά.

Απόκριες

Το ωραία βραδιά απόψε....
Ε ναι λοιπόν! Είχα βγεί, και για ακόμη μια φορά συνειδητοποίησα πόσο αγαπώ κάποιους ανθρώπους. Περάσαμε εκπληκτικά, και καταλαβαμε και λίγο Απόκριες, καθώς τίποτε άλλο στην καθημερινότητα δεν μας το θυμίζει (ούτε η απροειδοποίητη διακοπή ρεύματος χτες το απόγευμα - ΔΕΗ sucks όπως και πολλοί άλλοι άλλωστε αλλά ας μήν το αναλύσουμε τώρα). Anyway, παραθέτω 3 τραγουδάκια με άρωμα από καρναβάλι στα οποία λικνιστήκαμε, τα οποία φέρνουν κέφι, αναμήσεις (και μια γλυκιά μελαγχολία στο τέλος αφου συνειδητοποιούμε οτι τα χρόνια περνάνε).

Euro 2008

"Ο μυστικός μου συνδυασμός είναι ένα μυστήριο για σένα
χρησιμοποίησε τη φαντασία σου, δεν είμαι εύκολη αλλά είμαι αληθινή"
Χεχε ΟΚ μπορεί σε μετάφραση να φαίνεται λίγο ανόητο αλλά οι ξένες γλώσσες δεν είναι για να μεταφράζονται. Πολύ καλή η Καλομοίρα, όσο περισσότερο βλέπω το βίντεο τόσο περισσότερο μου αρέσει. Δε θα ασχοληθώ με το να σχολιάσω και να βρω ατέλειες όπως κάνουν πολλοί, δεν είναι δουλειά μου άλλωστε. Όλη μου η θετική ενέργεια και καλή επιτυχία!

Πάμε Χαβάη!!!!

Λοιπόν ανακάλυψα χτες (Τσικνοπέμπτη) ένα τραγουδάκι όλα τα λεφτά!
Άλκηστις Πρωτοψάλτη - Πάμε Χαβάη. Είναι στον τελευταίο της δίσκο.
"Θωμά είσαι σπίτιιιιιιιιιιιιι; Γιατί σε παίρνω και μιλάαααααει!"
Ωραιότατη η βραδιά χτες παρεπιπτόντως! Ευχαριστώ ιδιαιτέρως όλους τους συντελεστές! Να 'μαστε καλά να περνάμε καλά συνέχεια! Πάω να συνεχίσω το διάβασμα τώρα. Τα φιλιά μου.

Άντε Πάλι.....

Ωραίες οι μπουνιές που παίξαμε σήμερα με τον αδερφό μου. Ευτυχώς που μπήκε ο πατέρας μου στη μέση να μας χωρίσει γιατί μπορεί και να τις έτρωγα (είναι ντερέκι ζωή να 'χει). Η κατάσταση εδώ μέσα είναι δύσκολη. Δε χωράμε και δε "χωράμε" και δυστυχώς δεν υπάρχει θέληση για συνεννόηση. Τα ίδια και τα ίδια. Πάλι φωνές, πάλι τσακωμοί. Αναγνωρίζω ότι ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης το έχω εγώ, όμως δεν την μπορώ αυτή την κατάσταση. Anywayz. Όπως γράφει συνήθως στο τέλος ένας φίλος....

Be well

Ουπς....

Την είχα κάνει την κοτσάνα....
Εμ καινούριος είμαι, δικαιούμαι ένα λαθάκι. Από λάθος επιλογή μπορόσουσαν να αφήσουν σχόλια μόνο όσοι είχαν διεύθυνση google. Το έφτιαξα. Πάω για νάνι. Τα λέμε.....

:-)

Και κάτι ευχάριστο: Μόλις ήρθε ο ταχυδρόμος και μου έφερε το cd μιας δουλειάς στην οποία είχα συμμετάσχει πέρισυ. Δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα στην Ελλάδα, για την ακρίβει το cd είναι διαθέσιμο μόνο μέσω internet, οπότε ο μόνος τρόπος να πάρω ένα αντίγραφο στα χέρια μου ήταν να το παργγείλω. Χρηστάκο σε αγαπάω και σου εύχομαι ολόψυχα ότι καλύτερο.
Μαζί με το cd έφτασε και το πρώτο τεύχος της ετήσιας συνδρομής του περιοδικού "Future Music" που διαβάζω μανιωδώς τα τελευταία χρόνια.

Άντε Πάλι.....

Δεν είναι και ο πιο ωραίος τρόπος να ξεκινήσω, αλλά θα είναι με γκρίνια, κι αυτό γιατί πνίγομαι! Τον τελευταίο καιρό με απασχολεί ιδιαίτερα, και όταν λέω ιδιαίτερα εννοώ ότι τριγυρνάει στο μυαλό μου από το πρωί ως το βράδυ, το μέλλον μου. Και όχι, δεν εννοώ συναισθηματικά, παρόλο που κι αυτός είναι ένας μεγάλος τομέας. Εννοώ από άποψη επαγγελματικής αποκατάστασης. Τι θα κάνω, πώς θα το κάνω, πού θα το κάνω κ.ο.κ. Θα μου πεις "καλά ρε ούφο, περίμενες να 25ρίσεις για να σου έρθουν όλα αυτά στο κεφάλι;". Ε όχι, δεν περίμενα να 25ρίσω, όμως αφ' ενός αυτά που ήθελα προς το παρόν δε μου κάθονται, αφ' ετέρου έκανα κι εγώ τα λάθη μου και τη σπατάλη μου, σε όλους τους τομείς. Τεσπά, δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι οτι στο πατρικό μου πνίγομαι.

Καλώς ή κακώς δεν χωράμε πια οι τέσσερις μας στο σπίτι (εγώ, ο αδερφός μου και οι γονείς μας) . Χρειάζεται ο καθένας το χώρο του, έχουμε διαφορετικές ανάγκες, λειτουργούμε με διαφορετικά ωράρια. Το είχα ψιλοξεχάσει μέχρι μου η παρατήρηση της μάνας χτες βράδυ μου μου το θύμισε: "Δεν τον λυπάσαι λίγο; Δεν είναι ώρα να κάνεις αυτά τα πράγματα! Ασ' τον να κοιμηθεί, θα σηκωθεί στις 4.30 να πάει για δουλειά! Μέχρι μέσα ακούγεσαι!" Και έχει δίκιο. Η δουλειά του αδερφού μου έχει κυλιόμενο ωράριο, συνεπώς όταν ο αδερφός μου δουλεύει πρωί σηκώνεται στις 4.30 (ναι, π.μ., την ώρα που φτάνουμε σπίτι έχοντας "κλείσει" το Sodade τις καθημερινές). Δεν φταίει λοιπόν σε τίποτα που εμένα με έπιασε ο οίστρος να δουλέψω στις 22.00, και τα μεσάνυχτα με βρήκαν να παίζω με ακουστικά στο synthesizer και να πορώνομαι κιόλας! Τι να κάνω όμως; Η "έμπνευση" είναι κάτι που με απασχολεί ιδιαίτερα τελευταία, και δυστυχώς στη δουλειά μου χρειάζεται. Ε τι να κάνω όταν μου έρχεται μια στο τόσο; Να της λέω "άει παράτα μας κουκλίτσα μου, τώρα κοιμούνται"; Άσε που σε λίγες ώρες το κομμάτι θα πρέπει να είναι έτοιμο. Και δεν είναι μόνο αυτό, πες ότι φροντίζω και δουλεύω μέρα. Εξακολουθώ να ενοχλώ, και σε πολλές περιπτώσεις και να με ενοχλούν...

Να 'μαι κι εγώ!

Ε ναι λοιπόν, μετά απο διάφορους φίλους και γνωστούς που είδα να δραστηριοποιούνται στο χώρο, είπα να το επιχειρήσω κι εγώ. Από εδώ θα τα λέμε λοιπόν, κι ας ελπίσουμε οτί θα είμαι συνεπής απέναντι στο blog....