Άντε Πάλι.....

Δεν είναι και ο πιο ωραίος τρόπος να ξεκινήσω, αλλά θα είναι με γκρίνια, κι αυτό γιατί πνίγομαι! Τον τελευταίο καιρό με απασχολεί ιδιαίτερα, και όταν λέω ιδιαίτερα εννοώ ότι τριγυρνάει στο μυαλό μου από το πρωί ως το βράδυ, το μέλλον μου. Και όχι, δεν εννοώ συναισθηματικά, παρόλο που κι αυτός είναι ένας μεγάλος τομέας. Εννοώ από άποψη επαγγελματικής αποκατάστασης. Τι θα κάνω, πώς θα το κάνω, πού θα το κάνω κ.ο.κ. Θα μου πεις "καλά ρε ούφο, περίμενες να 25ρίσεις για να σου έρθουν όλα αυτά στο κεφάλι;". Ε όχι, δεν περίμενα να 25ρίσω, όμως αφ' ενός αυτά που ήθελα προς το παρόν δε μου κάθονται, αφ' ετέρου έκανα κι εγώ τα λάθη μου και τη σπατάλη μου, σε όλους τους τομείς. Τεσπά, δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι οτι στο πατρικό μου πνίγομαι.

Καλώς ή κακώς δεν χωράμε πια οι τέσσερις μας στο σπίτι (εγώ, ο αδερφός μου και οι γονείς μας) . Χρειάζεται ο καθένας το χώρο του, έχουμε διαφορετικές ανάγκες, λειτουργούμε με διαφορετικά ωράρια. Το είχα ψιλοξεχάσει μέχρι μου η παρατήρηση της μάνας χτες βράδυ μου μου το θύμισε: "Δεν τον λυπάσαι λίγο; Δεν είναι ώρα να κάνεις αυτά τα πράγματα! Ασ' τον να κοιμηθεί, θα σηκωθεί στις 4.30 να πάει για δουλειά! Μέχρι μέσα ακούγεσαι!" Και έχει δίκιο. Η δουλειά του αδερφού μου έχει κυλιόμενο ωράριο, συνεπώς όταν ο αδερφός μου δουλεύει πρωί σηκώνεται στις 4.30 (ναι, π.μ., την ώρα που φτάνουμε σπίτι έχοντας "κλείσει" το Sodade τις καθημερινές). Δεν φταίει λοιπόν σε τίποτα που εμένα με έπιασε ο οίστρος να δουλέψω στις 22.00, και τα μεσάνυχτα με βρήκαν να παίζω με ακουστικά στο synthesizer και να πορώνομαι κιόλας! Τι να κάνω όμως; Η "έμπνευση" είναι κάτι που με απασχολεί ιδιαίτερα τελευταία, και δυστυχώς στη δουλειά μου χρειάζεται. Ε τι να κάνω όταν μου έρχεται μια στο τόσο; Να της λέω "άει παράτα μας κουκλίτσα μου, τώρα κοιμούνται"; Άσε που σε λίγες ώρες το κομμάτι θα πρέπει να είναι έτοιμο. Και δεν είναι μόνο αυτό, πες ότι φροντίζω και δουλεύω μέρα. Εξακολουθώ να ενοχλώ, και σε πολλές περιπτώσεις και να με ενοχλούν...